Güney Kore yapımı Method (2017) iki oyuncunun içsel çatışmaları etrafında dönüyor. Güney Kore diyince akla minimalist BL yapımlar gelir. Bu film tam tersi bir queer drama.
Film, toplumsal ve içsel derinliği olan bir drama. Özellikle cinsel yönelimi yüzünden neredeyse yaşamı ablukaya alınan bir ünlünün hazin öyküsü diyebilirim. Film için Psikolojik gerilim ve karanlık bir drama desem yeri.
LGBT kimlikler ve gay aşkı odağına alan film, sıradan bir romantik drama olmanın ötesinde. Klasik bir aşk öyküsü yerine karakterin psikolojisini ve duygusal dönüşümleri iyi öykülüyor. İyi bir film olmasa siteye de almazdım. Sıradan öyküleri değil, derinliği olan alt metinleri olan filmleri izlemeyi tercih etmek her zaman iyidir.
21. yüzyılda eşcinselliğin, tıpkı göz rengi ya da boy uzunluğu gibi sıradan bir biyolojik özellik olduğunu kabul etmenin zamanı çoktan geldi. Sanatın görevi de topluma bu farkındalığı duyurmak, kalplere ve zihinlere yeni yollar açmaktır. Gerçi sanatın bir görevi var mı o da tartışılır? Sanat insanın zihinsel süreçlerinin, nörolojisinin bir ürünü müdür? Bunları sanat felsefecileri tartışsın ben filme dönüyorum. Daha fazlası
👉 Küratör Önerileri: Türünün en iyi örneği LGBT Filmler kataloğu
Method (2017) Konusu – Özeti
Ünlü tiyatro oyuncusu Jae-Ha, “Unchain” adındaki eşcinsel bir çifti anlatan tiyatro oyununda rol almak üzere, genç bir idol şarkıcı olan Young-Woo’yu partneri olarak seçer. Young-Woo; ukala, disiplinsiz ama içsel olarak derin yaraları olan biridir. Provalarda sorun çıkarır, geç gelir, Jae-Ha ile sürekli sürtüşme yaşar. Ancak zamanla sahnede canlandırdıkları karakterlerle kurdukları bağ, gerçeğe dönüşmeye başlar.
Sahnedeki öpüşme ve yakınlaşmalar, onların bastırdıkları duyguları yüzeye çıkarır. İkili arasında gizli bir ilişki başlar. Ancak Jae-Ha’nın evli olması ve toplum baskısı bu ilişkinin önüne set çeker. Jae-Ha’nın karısı bu ilişkiyi fark eder ve gizlice çektiği videolarla ikiliyi tehdit eder.
Young-Woo’nun menajeri devreye girer ve ikiliyi ayırmaya çalışır. Şiddet, manipülasyon ve utanç dolu bir yüzleşme yaşanır. Ancak aralarındaki bağın gücü, tüm bu kaosun içinden bir çıkış yolu aramaya değer midir?
Filmden LGBT Nefretine ve İnsan Psikolojisine bir Dalış
Jae Ha başta profesyonel bir mesafe korumaya çalışır. Ancak provalar ilerledikçe aralarındaki gerilim sahne sınırlarını aşmaya başlayacak. Çünkü ikisi de gerçek kişiliklerini, bastırılmış cinsel yönelimlerini yaşamanın ericinini keşfeder. Her sahne artık bir oyun olmaktan çok ikilinin hislerini dışa vurdukları bir doğruluk ve cesaret oyununa dönüşmeye başlar. Profesyonellik yerini tutkuya bırakınca araya yapımcılar girer. Çünkü toplumun hetoronormktih normları, yapımcıların para kaybetme korkusu işin içinde gider.
Filmden gerçekliğe gelecek olursak aslında yaşam bir sahnedir. Hepimiz çeşitli rollerde oynarız. Bütün gerçekliğimiz aslında zihin sahnesinde var olur. Bazen rollerimize kendimizi öyle kaptırırız ki bir başkasını görmeyiz.
LGBT düşmanlığı da yaşamın bir “oyun sahnesi” olduğunu görmeyen içi nefretle dolu insanların bir yanılgısıdır. Oysa bu sahnede herkes rolünü oynar gider. Gerçeklik diye bir şey de yoktur. Bir oyuncunun ezberlediği metinler gibi, biz de zihnimizin elektro kimyasalları arasında ezberlenmiş bir bilinç, kişilik metninin okuyup gerçek sanıyoruz.
Film ne mi anlatıyor
Method, bastırılmış duygular, toplum baskısı, ve aşk gibi temaları öykülüyor. Film, bir insanın cinsel kimliğini keşfetmesini diğerinin de bastırılmış duygularını artık yaşamak istemesini konu ediyor. İnsan olduğu kişi ne ise onu yaşamadıkça, psikolojik olarak çökmekle kalmaz artık insan olmaktan da çıkar.
Film, Aynı zamanda, aşkın cinsiyetle değil, insanla ilgili olduğunu, duygularla ilgili olduğunu da anlatıyor. Temelde hepsi aynı duygu sadece biz duygularımıza etiket yapıştırıyoruz. Heteroseksüel bir aşkla eşcinsel aşk arasında aynı duygusal alışveriş, aynı zihinsel süreçler oluluyor. Ayrım sadece insanın önyargıları ve bir diğerini aşağı görmesinde. Ortak yaşam kültürü yerine başkası üstünde tahakküm kurma isteğinde… Sorun aslında LGBT karşıtlarının yaptığı şiddette yatıyor.
Film, toplumsal normlara başkaldırıyor ki “toplumsal norm” denilen şey genelde politik gücü elinde tutan bir kesimin, diğerlerine dayattığı yaşam biçimidir. Çünkü mutlak siyasi güç ve para yetersidir, insana hükmetmek son noktadır. LGBT tartışmalarının bütün sorunu budur: “ben güçlüyüm, benin inancım gerçek, senin inancın yaşam biçimin kötü, ben senden üstünüm…”
“Kimi sevdiğimiz” değil “nasıl sevdiğimiz”in önemlidir. Kendin olmak, duygularını korkusuzca yaşamak ve sevmenin evrenselliğini kavramak için bu film kesinlikle izlenmeli.
Bu filmi izledikten sonra, yalnızca iki adamın aşkına değil, aynı zamanda sahneye, role ve kimliğe dair bir hesaplaşmaya tanıklık edeceksiniz. Gerçekten de dünyada hepimiz aynı sahnedeyiz, rollerimiz farklı olsa da temelde hepimizin yaşamı “ezberlenmiş metinlerden” ibaret. Gerçekliğimiz sadece bir yanılsama, bir alışkanlık…
İki farklı dünyanın insanı Jae Ha ve Young Woo artık ezberlenmiş metinlerden, hayranların, yapımcıların, menajerlerin beklentilerinden ve kurgularından sıyrılıp kendi gerçekliklerini yaşamaya ve yaratmaya karar veriyorlar.
Herkes kendi kurgusunun içinde bir diğerine üstünlük kurmadan yaşayabildiği toplumla kendilerini geleceğe taşıyacak.
